Marcos und Monica waren 65 Jahre verheiratet und lebten die meiste Zeit im selben Apartment in Buenos Aires. 2007, im Alter von 84 Jahren, wurde bei Monica Alzheimer festgestellt. Marcos pflegte sie selbst und bewältigte den emotionellen und körperlichen Stress eines pflegenden Angehörigen. In späteren Stadien von Monicas Krankheit musste er sie füttern und das Essen vorher pürieren, da sie nicht kauen konnte. Im letzten Jahr ihres Lebens war Monica bettlägerig. Marcos musste dreimal täglich ihre Windeln wechseln und den vorbeischauenden Krankenschwestern helfen, ihre wundgelegenen Stellen zu behandeln— mit diesen Aktivitäten war er fast den ganzen Tag beschäftigt. Sie konnte ihn kaum erkennen, aber Liebkosungen halfen dabei, auch wenn es nur für Sekunden war. Marcos war fest entschlossen, seine Frau zu Hause zu pflegen. „Sagen Sie mir, wo sie besser aufgehoben ist als hier“, sagte er. „Ich behandle sie wie eine Prinzessin, hier hat sie alles.“ Monica starb im Juli 2011.
Buenos Aires, Argentina
Marcos and Monica were married for 65 years and, for much of that time, lived in the same apartment in Buenos Aires. In 2007, aged 84, Monica was diagnosed with Alzheimer’s. Marcos looked after her himself, coping with the emotional and physical stress of being a caregiver. In the later stages of Monica’s illness, Marcos had to feed her, pureeing her meals beforehand as she could not chew. During the last year of her life, Monica was bedridden and Marcos had to change her diapers three times daily and help visiting nurses treat her bedsores – activities that took up most of his day. She could barely recognize him, though cuddles and caresses helped her to connect, even if for a few seconds. But Marcos was determined to care for his wife at home. “Tell me where she is going to be better than here,” he said. “I treat her like a princess, here she has everything.” Monica passed away in July 2011.
Marcos y Mónica estuvieron casados 65 años; durante la mayor parte de ese tiempo vivieron en el mismo apartamento en Buenos Aires. En 2007, a los 84 años, a Mónica se le diagnosticó Alzheimer. Marcos se cuidó a sí mismo, al tiempo que hacía frente al estrés emocional y físico de haberse convertido en un cuidador. En las últimas etapas de la enfermedad de Mónica, Marcos tenía que alimentarla con purés, ya que no era capaz de masticar. Durante el último año de su vida, Mónica estuvo postrada en cama y Marcos se vio obligado a cambiarle los pañales tres veces al día así como a ayudar a las enfermeras a tratar las llagas de Mónica (actividades que ocupaban la mayor parte de su día). Ella casi no era capaz de reconocerle, aunque los abrazos y las caricias le ayudaban a mantener el contacto, a veces solamente unos segundos. Pero Marcos estaba decidido a cuidar a su mujer en casa. «Dime, ¿dónde estará mmejor que aquí?», preguntaba. «La trato como a una princesa, aquí lo tiene todo.» Mónica falleció en julio de 2011.
Marcos et Monica, mariés depuis 65 ans, ont vécu la majeure partie de ces années dans le même appartement à Buenos Aires. En 2007, la maladie d’Alzheimer est diagnostiquée chez Monica, alors âgée de 84 ans, et Marcos décide de s’occuper d’elle lui-même, affrontant le stress psychique et physique que cela implique. Plus tard, à des stades plus avancés de la maladie de Monica, Marcos a dû réduire sa nourriture en purée car elle ne pouvait plus mâcher. Pendant la dernière année de sa vie, Monica était alitée et Marcos devait la changer trois fois par jour et aider les infirmières à domicile à soigner ses escarres. Cela lui prenait presque toute sa journée. À l’aide de câlins et de caresses, il réussissait, fut-ce pour quelques secondes, à renouer contact avec Monica qui le reconnaissait à peine. Marcos voulait absolument soigner sa femme chez lui : « Où se trouvera-t-elle mieux qu’ici? Je la traite comme une princesse, elle ne manque de rien », disait-il. Monica est décédée en juillet 2011.
Marcos e Monica sono stati sposati per 65 anni, vissuti per la maggior parte nella stessa casa a Buenos Aires. Nel 2007, a 84 anni, a Monica è stato diagnosticato l’Alzheimer. Marcos l’ha accudita da solo, affrontando lo stress fisico ed emotivo di chi si occupa di questi malati. Nello stadio più avanzato della malattia, Marcos ha dovuto imboccare la moglie con delle pappe perché non riusciva a masticare. Nel suo ultimo anno di vita, Monica era allettata e Marcos doveva cambiarle il pannolone tre volte al giorno e aiutare gli infermieri che venivano a medicarle le piaghe da decubito, attività che occupavano la maggior parte della sua giornata. Lei riusciva a malapena a riconoscerlo, anche se gli abbracci e le carezze la aiutavano a mantenere il contatto, seppure per pochi secondi. Marcos era irremovibile nella sua decisione di curare la moglie a casa. “Dimmi dove potrebbe stare meglio che qui”, diceva. “La tratto come una principessa, qui ha tutto quello che le serve”. Monica è mancata nel luglio 2011.
Marcos en Monica waren 65 jaar getrouwd en woonden de meeste tijd in hetzelfde appartement in Buenos Aires. In 2007 werd bij Monica (84) alzheimer vastgesteld. Door haar verzorging op zich te nemen moest Marcos het hoofd bieden aan de emotionele en fysieke belasting van de rol van thuisverzorger. In de latere fase van haar ziekte moest Marcos Monica voeden. Hij pureerde haar maaltijden, omdat ze niet meer kon kauwen. In haar laatste levensjaar was Monica bedlegerig, zodat Marcos drie keer per dag luiers moest verwisselen en de wijkverpleegkundige moest helpen met het behandelen van doorligwonden – bezigheden die bijna heel zijn dag in beslag namen. Monica herkende hem nog nauwelijks, maar met liefkozingen en knuffelen wist hij soms een gevoel van verbondenheid bij haar op te roepen, zelfs al was het maar even. Marcos was vastbesloten zijn vrouw thuis te verzorgen. “Vertel me waar ze beter terecht kan”, zei hij. “Ik behandel haar als een prinses, hier heeft ze alles.” Monica overleed in juli 2011.
Маркос и Моника большую часть своей 65-летней семейной жизни прожили в одной и той же квартире в Буэнос-Айресе. В 2007 году у 84-летней Моники была диагностирована болезнь Альцгеймера. Маркос самостоятельно ухаживал за ней, стараясь справиться с эмоциональным стрессом и усталостью. На поздней стадии болезни Маркосу пришлось кормить ее протертой пищей, так как она уже не могла сама жевать. В последний год ее жизни, когда Моника была прикована к постели, Маркос три раза в день менял ее памперсы и помогал приходящим медсестрам лечить ее пролежни. Эти заботы поглощали его целиком. Моника почти не узнавала Маркоса, но объятия и ласковое обращение иногда помогали создать контакт хоть на несколько секунд. Маркос твердо решился ухаживать за своей женой дома. «Скажите мне, где ей может быть лучше, чем здесь, – говорит он, – я ухаживаю за ней, как за принцессой, здесь у нее есть все». Моника скончалась в июле 2011 года.
