Ein Frau sammelt am 2. Februar, dem Tag, an dem Mubarak-Anhänger erfolglos den Platz stürmten, Steine für die Demonstranten auf den Barrikaden am Tahrir-Platz. Ende Januar begannen die Menschen in Ägypten, ermutigt durch einen Aufstand in Tunesien, der zum Umsturz der Regierung geführt hatte, mit Massenprotesten gegen die Herrschaft ihres Präsidenten, Hosni Mubarak. Nach dem Nachmittagsgebet strömten am 28. Januar, dem Tag, der später „Freitag des Zorns“ genannt wurde, Hunderttausende auf die Straßen der Städte des Landes und protestierten gegen das Regime. In Kairo marschierten Demonstranten aus allen Gesellschaftsschichten zum Tahrir-Platz und besetzten ihn. Sie forderten den Rücktritt des Präsidenten. Daraufhin kam es zu Straßenkämpfen mit der Polizei. Mubarak rief die Armee zu Hilfe, um eine Ausgangssperre ab 18.00 Uhr durchzusetzen und verhängte eine fast vollständige Kommunikationssperre das Internet und die sozialen Medien spielten eine große Rolle bei der Koordination des Widerstands. Die Demonstranten ignorierten das Ausgehverbot, und der Tahrir- Platz wurde zum Mittelpunkt einer Bewegung, die letztendlich das Mubarak-Regime stürzen sollte.
Cairo, Egypt
A woman collects stones for protesters on the barricades at Tahrir Square, on 2 February — the day on which Mubarak supporters unsuccessfully stormed the square. Towards the end of January, encouraged by an uprising that had led to the overthrow of the Tunisian government, people in Egypt staged mass protests against the rule of their own leader, President Hosni Mubarak. After afternoon prayers on 28 January, in what became known as the ‘Friday of Anger’, hundreds of thousands streamed onto the streets of cities around the country to protest against the regime. In Cairo, demonstrators from all walks of life marched to occupy Tahrir Square, demanding the president’s resignation. Street battles with the police ensued. Mubarak called in the military to enforce an 18.00 curfew, and imposed a near total black-out on communications—internet and the social media played a large part in coordinating resistance. Unlike the police, the military did not use active force against the protesters, and were seen by many as allies. Protesters ignored the curfew, and Tahrir Square became the focal point of a movement that would eventually topple the Mubarak regime.
una mujer reúne piedras para los manifestantes situados en las barricadas de la plaza Tahrir, el 2 de febrero (el día en el que los seguidores de Mubarak irrumpieron sin éxito en la plaza). Hacia finales de enero, alentados por un levantamiento que había conseguido derrocar al gobierno tunecino, los egipcios perpetraron protestas masivas en contra el mandato de su propio líder, el presidente Hosni Mubarak. Después de las oraciones vespertinas del 28 de enero, en lo que se llegó a denominar el «viernes de la ira», cientos de miles de personas salieron a la calle de las ciudades de todo el país para protestar contra el régimen. En El Cairo, manifestantes de todo tipo de condiciones se reunieron en una marcha para ocupar la plaza Tahrir, pidiendo la dimisión del presidente, a lo que se sucedieron batallas callejeras contra la policía. Mubarak solicitó la ayuda militar para asegurarse de que se cumpliera el toque de queda a partir de las 18.00 horas e impuso una casi total anulación de las comunicaciones (Internet y los medios sociales desempeñaban un importante papel en la coordinación de la resistencia). Los manifestantes ignoraron el toque de queda y, así, la plaza Tahrir se convirtió en un punto focal del movimiento que más adelante derrocaría al régimen de Mubarak.
Une femme ramasse des pierres pour les manifestants de la place Tahrir, le 2 février, jour où les partisans de Moubarak n’arrivent pas à prendre la place d’assaut. Vers la fin janvier, les Égyptiens, encouragés par la révolte qui a entraîné la chute du gouvernement tunisien, organisent des manifestations de masse contre le régime de leur leader, le président Hosni Moubarak. Après la prière de l’après-midi, le 28 janvier, jour baptisé « Vendredi de la colère », des centaines de milliers de manifestants affluent dans les rues des villes égyptiennes pour manifester contre le régime. Au Caire, des manifestants de tous les milieux vont occuper la place Tahrir exigeant la démission du président. Des combats de rue ont alors lieu avec la police. Moubarak demande à l’armée de faire respecter un couvre-feu à partir de 18 heures et impose une coupure complète des communications, Internet et les réseaux sociaux ayant un rôle important dans la coordination de la résistance. Les manifestants ignorent le couvre-feu et la place Tahrir devient le point névralgique d’un mouvement qui finit par renverser le régime Moubarak.
Una donna raccoglie pietre per i dimostranti sulle barricate in piazza Tahrir, il 2 febbraio, giorno della fallita invasione della piazza da parte dei sostenitori del presidente. A fine gennaio, spinto dalla rivolta che aveva portato alla caduta del governo tunisino, il popolo egiziano ha dato vita a manifestazioni di massa contro il dominio del suo leader, il presidente Hosni Mubarak. Dopo le preghiere pomeridiane, il 28 gennaio, in quello che diverrà il “venerdì della rabbia”, in centinaia di migliaia si sono riversati per strada in molte città del paese per protesta contro il regime. Al Cairo, manifestanti di ogni ceto sociale hanno marciato per occupare piazza Tahrir, chiedendo le dimissioni del presidente, con conseguenti scontri di piazza con la polizia. Mubarak ha fatto intervenire l’esercito per rafforzare il coprifuoco delle 18 e ha imposto un blackout quasi totale delle comunicazioni: internet e i social media hanno giocato un ruolo determinante nel coordinare la resistenza. I contestatori hanno ignorato il coprifuoco e piazza Tahrir è diventata il punto focale di un movimento che alla fine avrebbe rovesciato il regime.
Een vrouw verzamelt stenen voor demonstranten op de barricaden op het Tahrirplein op 2 februari – de dag waarop aanhangers van Mubarak het plein tevergeefs probeerden te bestormen. Aangemoedigd door de opstand die tot de val van de Tunesische regering had geleid, organiseerden Egyptenaren eind januari massale betogingen tegen het bewind van hun president Hosni Mubarak. Na het middaggebed op 28 januari – later bekend als de ‘vrijdag van de woede’ – trokken honderdduizenden betogers overal in Egypte de straat op om tegen het regime te protesteren. In Caïro togen demonstranten van elke rang en stand naar het Tahrirplein, waar ze het aftreden van de president eisten. Er volgden straatgevechten met de politie. Mubarak zette het leger in om een avondklok om 18:00 uur af te dwingen. Ook zorgde hij voor een bijna totale black-out in de communicatie – het internet en de sociale media speelden een belangrijke rol bij de coördinatie van het verzet. De betogers negeerden de avondklok en het Tahrirplein werd de thuisbasis van een beweging die uiteindelijk Mubaraks regime ten val bracht.
Женщина подбирает камни для демонстрантов на баррикадах на площади Тахрир 2 февраля. В этот день сторонники Мубарака безуспешно пытались штурмовать площадь. Воодушевленные восстанием в Тунисе, приведшим к падению правительства, египтяне в конце января начали массовые демонстрации против правления их собственного лидера, президента Хосни Мубарака. После вечерних молитв 28 января сотни тысяч людей по всей стране вышли на демонстрации протеста против режима. Этот день был позднее назван «Пятницей гнева». Демонстранты из всех слоев общества заняли площадь Тахрир в Каире, требуя отставки президента. Произошли уличные столкновения с полицией. Мубарак ввел войска, объявил 6 часов вечера комендантским часом и установил почти полную блокаду средств связи, поскольку Интернет и социальные сети играли огромную роль в координации сопротивления. Протестующие игнорировали комендантский час, и площадь Тахрир стала центром движения протеста, кото- рый в конце концов сверг режим Мубарака.
