Ein Taucher fotografiert Thunfische, die vor Carloforte, Sardinien, Italien, in ein Tonnara, ein Labyrinth fester Netze, schwimmen. Tonnara-Fischen ist Teil einer jahrhundertealten Methode, die heute nur noch wenig im Mittelmeer praktiziert wird. Die Tonnara-Netze leiten die Fische in einen Teil, aus dem sie nicht entkommen können. Dort werden sie in Boote gezogen und von Hand geschlachtet. Das Töten der Fische, auch als Mattanza bekannt, ist geprägt von alten Traditionen und Zeremonien. Die Fische—Roter Thunfisch oder Mittelmeer-Thunfisch—sind am Ende einer langen Wanderung und können bis zu 400 kg wiegen. Tonnara-Fischen ist eine nachhaltigere Technik als andere Fischmethoden für Thunfisch, wie zum Beispiel Schleppnetzfischerei. Diese Methode stirbt aus, nicht nur weil sie arbeitsintensiv ist, sondern auch weil Verunreinigungen und kommerzielle Großfischerei die Bestände verringert haben.
Carliforte Island, Sardinia, Italy
A scuba diver photographs tuna as they swim into a tonnara—a maze of fixed nets—off Carliforte Island, Sardinia, Italy. The tonnara nets are part of an ancient fishing method, now practiced in only a few locations around the Mediterranean. The fish are channeled into a part of the maze from which they cannot retreat, and from where they can be hoisted onto boats, and slaughtered by hand. The killing, known as la mattanza, is surrounded by age-old tradition and ceremony. The fish—northern blue-fin or Mediterranean tuna—are at the end of a long migration, and can be up to 400 kilograms in weight. Tonnara fishing is a more sustainable technique than other methods of catching tuna, such as trawling. It is dying out not only because it is so labor-intensive, but because pollution and large-scale commercial fishing have diminished stocks.
Un submarinista fotografía a los atunes en su camino hacia una tonnara, un laberinto de redes, en la isla de Carloforte, Cerdeña (Italia). Las tonnare forman parte de un ancestral método de pesca denominado mattanza, que en la actualidad sólo se utiliza en unas cuantas poblaciones mediterráneas. Las redes de la tonnara conducen a los peces a un espacio cerrado, desde el que no pueden volver hacia atrás y desde donde se izan a bordo de las embarcaciones para darles muerte. Los peces (atunes de aleta azul o mediterráneos) se encuentran al final de una larga migración y pueden llegar a pesar hasta 400 kg. La mattanza, una técnica rodeada de tradición y ceremonia, es una forma de pesca más sostenible que otros métodos para capturar el atún, como el arrastre. Sin embargo, cae en desuso debido a que requiere mucha mano de obra y porque la contaminación y la pesca comercial a gran escala han reducido las existencias.
Un plongeur photographie des thons nageant vers une Tonnara ou madrague, un piège formé de filets successifs fixés au fond de la mer pour la pêche de thons migrant régulièrement au large de l’île méditerranéenne italienne de Carloforte, en Sardaigne. Cette méthode de pêche ancestrale, n’est plus pratiquée aujourd’hui sauf dans quelques sites autour de la Méditerranée. Le poisson est dirigé vers la « chambre de mort », partie centrale de la madrague, où il est hissé à la main à bord de bateaux et mis à mort, la Mattanza. Un thon rouge peut peser jusqu’à 400 kg. La madrague, méthode de pêche plus durable que les autres techniques de pêche au thon comme la pêche au chalut, disparaît car, outre le fait qu’elle exige un travail intensif, la pollution et la pêche commerciale à grande échelle ont diminué les stocks.
Un sub fotografa i tonni che nuotano verso una tonnara, un sistema di reti conformate, al largo dell’isola sarda di Carloforte. Le tonnare fanno parte di un antico metodo di pesca praticato oggi solo in pochi posti nel Mediterraneo. I pesci vengono convogliati in una parte della tonnara da cui non possono tornare indietro, e da qui issati in barca e uccisi a mano. È la mattanza, un metodo ricco di tradizioni e cerimoniali antichissimi. I pesci, tonni pinna blu del nord-Atlantico o del Mediterraneo, vengono da una lunga migrazione e possono pesare fino a 400 kg. Questa è una tecnica di pesca più sostenibile rispetto ad altre come quella a strascico; sta però scomparendo, non solo perché è faticosa e impiega molta manodopera, ma anche perché l’inquinamento e la pesca commerciale su larga scala hanno ridotto la popolazione ittica.
Een duiker fotografeert tonijnen die een tonnara – een doolhof van vaste netten – inzwemmen bij Carloforte, een eiland voor de kust van Sardinië in Italië. Tonnara-netten maken deel uit van een oeroude vangmethode die op nog maar enkele plaatsen in de Middellandse Zee wordt toegepast. De tonijnen worden naar een deel van het doolhof geleid, waar ze niet uit kunnen ontsnappen, en dan op boten gehesen en met de hand gedood. Aan het doden ofwel de mattanza zijn eeuwenoude tradities en rituelen verbonden. De vissen – noordelijke blauwvistonijn of mediterrane tonijn – hebben een lange migratie erop zitten en wegen tot 400 kilogram. Tonnara-vissen is duurzamer dan bijvoorbeeld vissen met een sleepnet, maar sterft uit omdat het zo arbeidsintensief is, en omdat de tonijnstand is teruggelopen door vervuiling en grootschalige commerciële visvangst.
Аквалангист фотографирует тунцов, заплывающих в tonnara, – лабиринт из закрепленных сетей – у острова Карлофорте, Сардиния. Сети Tonnara – часть древнего способа ловли рыбы. Теперь его используют всего в нескольких местах на Средиземноморье. Рыба попадает в западню, из которой не может выбраться, и откуда ее вручную втаскивают в лодку и убивают. Ритуал убийства, известный как Mattanza, связан с вековыми традициями и церемониями. Обыкновенный северный или средиземноморский тунец находится здесь в конце длинного пути, и его вес может достигать 400 кг. Способ ловли тунца tonnara является более экологичным, чем другие, например, траловый лов. Он исчезает не только из-за своей трудоемкости, но и из-за уменьшения количества рыбы, вызванного загрязнением и крупномасштабной промышленной ловлей.
