Ein junges Eisbärmännchen klettert Ende Juli bei Ostrowa Oranskie, in Nowaja Zemlja, Russland, in einer Klippenwand und versucht vergeblich Eier aus den Nestern der Dickschnabellummen zu fressen. Die Insel gehört zum Nationalpark Russkaja Arktika, einem der größten Schutzgebiete auf der Nordhalbkugel, der aus über 46.000 km2 Inseln und Meer im Nordpolarmeer besteht. Eisbären fressen hauptsächlich Robben, deren Speck den enormen Energiebedarf der Bären deckt. Eisbären jagen Robben von einer Meereisplatte aus. Außerdem springen sie auf Eisschollen um von einem Ort zum anderen zu gelangen. In den Sommermonaten, wenn viel Meereis schmilzt, ist es möglich, dass Eisbären nicht weiterziehen können und alles fressen, was sie finden. Da sie für Nahrungsaufnahme, Fortbewegung und Fortpflanzung von Meereisplatten abhängig sind, sind Eisbären den Folgen der Klimaerwärmung schutzlos ausgeliefert. 2011 lag das Volumen des Meereises der Arktis 66 Prozent unter dem von 1979 bis 2010 gemessenen Durchschnittswert.
Ostrova Oranskie, Novaya Zemlya, Russia
A young male polar bear climbs on a cliff face above the ocean at Ostrova Oranskie, in northern Novaya Zemlya, Russia, attempting unsuccessfully to feed on eggs from the nests of Brünnich’s guillemots, in late July. The location falls within the Russkaya Arktika National Park, covering more than 46,000 square kilometers of islands and sea in the Arctic Ocean, one of the largest protected areas in the northern hemisphere. A polar bear’s primary prey is the seal, the blubber satisfying the bear’s enormous energy needs. Bears hunt seals from sea-ice platforms, and also use ice floes to move from place to place. In summer months, when much sea ice melts, polar bears can become stranded, and have to forage for what food they can. Their dependence on sea-ice platforms for food, traveling, and also for breeding, makes polar bears vulnerable to the effects of climate warming. In 2011, the volume of Arctic sea ice was 66 percent lower than the average documented from 1979 through 2010.
Un joven ejemplar masculino de oso polar trepa por un acantilado sobre el océano en Ostrova Oranskie, en el norte de Novaya Zemlya, Rusia, en un intento sin éxito de alimentarse de los huevos situados en los nidos de los araos, al finales de julio. Esta localidad se halla en el Parque Nacional Russkaya Arktika, el cual abarca más de 46.000 km2 de islas y mar en el Océano Ártico, una de las zonas protegidas más grandes del hemisferio norte. Una de las presas principales del oso polar es la foca, cuya grasa satisface las enormes necesidades de energía del oso. Los osos cazan a las focas desde plataformas de hielo y utilizan témpanos para moverse de un lugar a otro. Durante los meses de verano, cuando una gran parte del hielo se funde, los osos polares pueden quedar varados, y así buscan los alimentos que hallen disponibles. Su dependencia de las plataformas de hielo para obtener alimento, desplazarse y reproducirse los convierte en individuos vulnerables a los efectos del cambio climático. En 2011, el volumen de hielo en el mar Ártico fue un 66 % inferior a la media documentada desde 1979 hasta 2010.
Un jeune ours polaire mâle qui escalade une falaise surplombant l’océan à Ostrova Oranskie, dans le nord de l’archipel de la Nouvelle Zemble, en Russie, essaie sans succès de se nourrir d’œufs de guillemots de Brünnich, à la fin du mois de juillet. Cette zone appartient au parc national Russkaya Arktika qui couvre plus de 46 000 km2 d’îles et de mer dans l’océan Arctique, une des plus vastes régions protégées de l’hémisphère nord. L’ours polaire chasse principalement le phoque, dont la graisse satisfait à son énorme besoin d’énergie. Il chasse le phoque sur la banquise et se déplace sur des bancs de glace flottants. En été, quand une grande partie de la banquise fond et oblige les ours polaires à rester à terre, ils doivent se contenter de manger ce qu’ils trouvent. Dépendant de la banquise pour se nourrir, se déplacer et se reproduire, l’ours polaire est vulnérable aux effets du réchauffement climatique. En 2011, le volume de la banquise arctique faisait 66 % de moins que la moyenne répertoriée entre 1979 et 2010.
A fine luglio un giovane maschio di orso polare si arrampica sulla parete di una scogliera sull’oceano a Ostrova Oranskie, nella parte settentrionale dell’arcipelago Novaja Zemlja, Russia, nell’inutile tentativo di cibarsi delle uova deposte dalle urie di Brünnich. Siamo nel Parco Nazionale Artico Russo che si estende per oltre 46.000 km2 fra isole e mare nell’oceano Artico, una delle più grandi aree protette nell’emisfero boreale. La preda principale dell’orso polare è la foca, il cui grasso soddisfa l’elevato fabbisogno energetico dell’animale. Gli orsi cacciano le foche da banchi di ghiaccio galleggianti che utilizzano anche per spostarsi da un posto all’altro. Nei mesi estivi, quando i ghiacci si sciolgono, gli orsi polari possono restare bloccati e sono costretti a cibarsi di quello che riescono a trovare. Il fatto che dipendano dalle piattaforme di ghiaccio per mangiare, muoversi e riprodursi, li rende vulnerabili agli effetti del riscaldamento del clima. Nel 2011 il volume del ghiaccio artico si è ridotto del 66% rispetto alla media documentata dal 1979 al 2010.
Een jonge mannetjesijsbeer beklimt eind juli een oceaanklif bij Ostrova Oranskie in het noorden van het Russische Nova Zembla. Hij probeert vruchteloos eieren uit de nesten van dikbekzeekoeten te roven. De klif ligt in het Russkaya Arktika Nationaal Park, dat met zijn 46.000 vierkante kilometer aan eilanden en zeeën in de Arctische Oceaan een van de grootste beschermde natuurgebieden op het noordelijk halfrond is. De hoofdprooi van de ijsbeer is de zeerob, wiens spek de enorme energiebehoefte van de ijsbeer kan bevredigen. IJsberen bejagen zeerobben vanaf ijsschotsen, die ze ook gebruiken om van plek naar plek te trekken. Als in de zomermaanden een groot deel van het ijs is gesmolten, komen ijsberen soms vast te zitten en dan moeten ze echt alles eten wat ze kunnen vinden. Hun afhankelijkheid van ijsschotsen voor hun voedselvoorziening, transport en zelfs voortplanting maakt ijsberen kwetsbaar voor de gevolgen van klimaatopwarming. In 2011 was er qua omvang 66 procent minder poolijs dan gemiddeld tussen 1979 en 2010 werd gemeten.
Молодой белый медведь взбирается на скалы над океаном на Оранских островах, на севере Новой Земли, Россия, безуспешно пытаясь найти яйца в гнездах толстоклювой кайры (Guillemots Brünnich), в конце июля. Снимок сделан в национальном парке «Русская Арктика», расположенном на островах в акватории Северного Ледовитого океана на площади более 46 000 кв. км – одной из крупнейших заповедных территорий в Северном полушарии. Основная добыча белого медведя – тюлени, жир которых удовлетворяет огромные потребности медведя в энергии. Медведи охотятся на тюленей с ледяных платформ, а также используют плавающие льдины, чтобы перебираться с места на место. В летние месяцы, когда большая часть льда тает, белые медведи оказываются прикованными к одному и тому же месту и вынуждены кормиться любой пищей, которую могут добыть. Добыча пищи, перемещение и размножение белых медведей зависит от массивов морского льда, что делает их уязвимыми к последствиям потепления климата. В 2011 году объем арктического морского льда был на 66% ниже среднего объема, зарегистрированного с 1979 по 2010 год.
