Innerhalb weniger Stunden nach der UN-Resolution begannen NATO Flugzeuge unter logistischer Unterstützung verschiedener arabischer Länder mit Bombardements, die das Vorrücken der Gaddafi-Truppen erschwerten. Ende August hatte die Opposition praktisch die Kontrolle des Landes übernommen, obwohl die Gaddafi-Anhänger noch an einigen Orten weiterkämpften. Erst am 23. Oktober wurde Gaddafi gefangen genommen und seine Heimatstadt Sirte nach langer Belagerung eingenommen. An diesem Tag wurde auch die Befreiung Libyens verkündet. Nachdem Sicherheitskräfte Mitte Februar in Bengasi, Libyen, auf Demonstranten vor einer Polizeistation geschossen hatten, nahmen die Proteste gegen die Regierung zu. Innerhalb weniger Monate entwickelte sich der Widerstand gegen die Herrschaft des Langzeit-Diktators Oberst Muammar Gaddafi zu einem nationalen Aufstand. Es kam zu intensiven Kämpfen zwischen Rebellen und Pro-Gaddafi-Truppen. Am 17. März beschloss der UN Sicherheitsrat eine Flugverbotszone über Libyen zu verhängen und forderte internationalen militärischen Schutz der Zivilisten.
Ras Lanuf, Libya
An opposition fighter gives a victory sign, while fighting on the front line at Ras Lanuf, on 11 March. After security forces fired live rounds on demonstrators outside a police station in Libya’s second city of Benghazi, in mid-February, anti-government protests escalated. Over the next few months, opposition to the rule of long-time dictator Colonel Muammar Gaddafi became a full-scale national revolt. Intense fighting broke out between largely untrained, ad hoc rebel militia and the Libyan military, together with other pro-Gaddafi forces.
On 17 March, the UN Security Council voted to impose a no-fly zone over Libya and called for international military action to protect civilians. Within hours of the UN resolution, NATO planes, with logistic support from several Arab countries, began a bombing campaign that severely impeded the progress of Gaddafi’s forces. By the end of August, the opposition had effectively taken control of the country, though pockets of Gaddafi supporters fought on. Parts of the capital, Tripoli, together with a number of west-Libyan towns, held out longest against the uprising. It was not until 23 October and the capture of Gaddafi, together with the taking of his hometown Sirte after a long siege, that the liberation of Libya was finally declared.
Las protestas en contra del gobierno aumentaron después de que las fuerzas de seguridad dispararan con balas auténticas a los manifestantes en el exterior de una comisaría de policía en Bengasi, a mediados de febrero. Durante los meses siguientes, la oposición al régimen de Gadafi se convirtió en una revuelta nacional de gran magnitud. Una intensa lucha estalló entre una milicia rebelde y las fuerzas militares libias. El 17 de marzo, el Consejo de Seguridad de la ONU votó para imponer una zona de exclusión aérea sobre Libia y solicitó la ayuda militar internacional para proteger a la población civil. Algunas zonas de la capital y otras poblaciones occidentales libias resistieron durante el mayor tiempo a las revueltas. Al cabo de unas horas de la resolución de la ONU, las fuerzas aéreas de la OTAN, con el apoyo logístico de diversos países árabes, iniciaron un bombardeo que impidió el progreso de las fuerzas de Gadafi. A finales de agosto, la oposición había tomado el control del país, a pesar de que algunos focos de resistencia a favor de Gadafi continuaban en lucha. No fue hasta el 2 de octubre, fecha en que se tomó Sirte y Gadafi fue capturado tras un largo asedio, que se declaró la liberación de Libia.
Les tirs à balles réelles des forces de sécurité contre les manifestants près d’un commissariat de Benghazi, la 2e ville de Libye, mi-février, ne font qu’intensifier les manifestations antigouvernementales. Les mois suivants, l’opposition au régime de Mouammar Kadhafi se transforme en révolte nationale. Des combats intenses éclatent entre des milices rebelles improvisées et non entraînées et l’armée libyenne appuyée par des forces pro-Kadhafi.
Le 17 mars, l’ONU vote l’imposition d’une zone d’exclusion aérienne sur la Libye et demande une action militaire internationale de protection des civils. Quelques heures après la résolution de l’ONU, les avions de l’OTAN commencent, avec l’appui logistique de plusieurs pays arabes, une campagne de bombardements qui gêne fortement la progression des forces de Kadhafi. Vers la fin août, la rébellion prend le contrôle effectif du pays mais quelques poches de résistance pro-Kadhafi continuent à se battre. Ce n’est que le 23 octobre, avec la capture de Kadhafi et la prise de sa ville natale Syrte après un long siège, que la Libye est enfin déclarée libre.
La protesta dilaga dopo il fuoco aperto contro i dimostranti dalle forze di sicurezza, a metà febbraio, davanti a un commissariato di polizia di Bengasi, seconda città libica. Nei mesi seguenti, l’opposizione al potere pluridecennale di Gheddafi si è trasformata in una rivolta nazionale. Intensi i combattimenti fra la milizia ribelle, perlopiù non addestrata, costituitasi ad hoc, e l’esercito libico affiancato da forze pro-Gheddafi. Il 17 marzo il Consiglio di Sicurezza dell’ONU vota a favore di una no-fly zone sulla Libia e chiede l’intervento militare internazionale a protezione dei civili. A poche ore dalla risoluzione ONU, gli aerei della NATO, con il supporto logistico di diversi paesi arabi, hanno avviato una campagna di bombardamenti che ha seriamente ostacolato l’avanzata delle forze di Gheddafi. Entro la fine di agosto, l’opposizione ha di fatto in mano il controllo del paese, sebbene sacche di resistenza continuino a combattere. Solo il 23 ottobre, con la cattura di Gheddafi e la presa di Sirte, sua città natale, dopo un lungo assedio, è stato finalmente possibile dichiarare la liberazione della Libia.
Nadat veiligheidstroepen half februari met scherpe munitie hadden geschoten op demonstranten bij een politiebureau in Benghazi, escaleerden de protesten tegen de regering. In de maanden daarna groeide het verzet tegen het bewind van de lang zittende dictator kolonel Moammar Gaddafi uit tot een algehele nationale opstand. Er braken hevige gevechten uit tussen de rebellen en pro-Gaddafi krachten. De VN-veiligheidsraad stemde op 17 maart in met een vliegverbod boven Libië en deed een oproep voor het nemen van internationale militaire maatregelen ter bescherming van de burgerbevolking. Binnen enkele uren na goedkeuring van de VN-resolutie begonnen NAVO-vliegtuigen – met de logistieke steun van verschillende Arabische landen – een reeks luchtaanvallen, die de opmars van Gaddafi’s troepen tot stilstand bracht. Eind augustus had de oppositie het land feitelijk in handen, al vochten sommige geïsoleerde Gaddafi-aanhangers nog door. Libië werd pas op 23 oktober officieel bevrijd verklaard nadat Gaddafi gevangen was genomen en zijn geboorteplaats Sirte na een lange belegering was gevallen.
После того как в середине февраля силы безопасности расстреляли демонстрацию у полицейского участка во втором по величине ливийском городе Бенгази, противоправительственные выступления усилились и переросли в общенациональное восстание против правления диктатора Муаммара Каддафи. Произошли ожесточенные схватки груп повстанцев с проправительственными силами. 17 марта Совет Безопасности ООН проголосовал за установление запретной для полетов зоны над Ливией и призвал к международному военному вмешательству для защиты гражданского населения. Через несколько часов после принятия резолюции ООН, самолеты НАТО при тыловой поддержке ряда арабских стран начали бомбардировку сил Каддафи, что воспрепятствовало их продвижению. К концу августа силы оппозиции практически контролировали положение в стране, хотя очаги сопротивления сторонников Каддафи еще оставались. Освобождение Ливии было провозглашено лишь 23 октября, когда повстанцы после долгой осады заняли родной город Каддафи Сирт и арестовали самого Каддафи.
